بیانچه

حالا… بین ما فاصله افتاده است… که دلم بدجور تشنه وجود توست و چشمهایم گواهی می دهد که از فراق تو چه می کشم… شاید همین شلوغی های خیابان… و جامعه ای که روزانه قهر و آشتی و عروسی و عزایشان را می بینم… کمی حجاب این فراق باشد و احساس نکنم که کجایم و شما کجایی؟… آنقدر ادبیات نمی دانم که صفوف کلمات را رو به قبله طلای تو به نماز بنشانم… اما هوای حرمت  هوایی ام کرده آقا رضا…

نشانی مشکلات جامعه را می پرسی؟ می پرسی این چه ایرانی است که داریم؟ آیا لیاقت کسانی که ایستادند تا انقلاب بماند این است؟ می پرسی چرا وضع آشفته است؟ از مظلومیت فرهنگ می پرسی؟ از فساد سیاسی و اقتصادی و رفیق بازی های حکومتی می پرسی؟

من پاسخی ندارم جز اینکه: اینها محصول رفیق بازی های طایفه های جعلی سیاسی است.

مانور خبری… بمب خبری… یا هر چیز دیگری که جامعه را به التهاب می کشاند… شده آبشخور جریانهای سودجو… انحرافی ، فتنه، التقاطی، اقتدار گرا، و هزار اسم دیگر… مشکل ما ۳۰۰۰ است یا اختلاس؟!

کو بپرسید رفیقان… جریان آدمیّت کجاست؟!

هستی و تماشا می کنی… نیمه شعبان در ما اوج می گیری… اما ما هر چه می خواهیم برای ماست… نه شما… فاصله تا تو با روکش طلای بستنی هم دیدنی است… هیهات از این ناجوانمردی ما…

برای اینکه خودمان هستیم، نه کسی دیگر… برای خوب یا بد بودنمان… برادر ، خواهر ما متهمیم!

جانش برای ما به تحلیل می رود و اشکهایش برای من و تو؛ چقدر از غصه های تنهایی او و غربت مولایش گریه کرده ایم… ما مدیون سید علی هستیم…

تا راس حسین بر نوک نیزه نرود، کوفی ها توبه نمی کنند. حال و روز ما از کوفه وخیم تر است.

بسم الله القاسم الجبارین

به نام خدای زهرا و خدای زینب و به نام خدایی که زن را تکریم کرد و او را پاس داشت در کالبد مریم و آسیه و خدیجه …

همین اول مشخص کنم که آقایان م و ج در روزنامه ایران هر کاری می خواهند با مردم و اعتقاداتشان و ارزشهایشان می کنند، آن هم به نام “مردم” … اینها همان کسانی هستند که قائلند که ما از پشتوانه مردم برخورداریم و خود می دانند که هیچ جایگاهی در نزد پابرهنگان ولایتمدار ندارند، از نگاه آقای ج و م  بازیگران خانم سینمای ایران ، زنان ایرانند و افرادی مثل روحانی شگفت انگیز نهاد روحانیت ایران و افرادی چون معاون مخلوع وزارت خارجه مردان ایران…

احمدی نژاد اگر حمایت اینها را ترجیح می دهد به دعای خیر هزاران پابرهنه جان بر کف رهبری، بترسد از آن روز که تکبر تزریقی اطرافیان او را به چاه لجن امثال افراد مردود ابتدای انقلاب و همین دو سال گذشته خواهد انداخت و این یک سنت الهی است که گریبان غافلان را می گیرد و اگر بصیرت و هوشیاری او را یاری سازد همانا ، مردی از جنس تاریخ خواهد بود و نام او را در کنار بزرگانی چون بهشتی و رجایی و باهنر و … خواهند برد.

آینه تمام نمای جریان منحرف و منحط اطراف کاخ ریاست جمهوری همین ویژه نامه “خاتون” روزنامه ایران است که بر خود و بر همه جوانان و دانشجویان و دغدغه مندهای انقلاب لازم می دانم با مشت محکمی باید ایستاد و این تفکرات را از مدیریت کشور خارج کرد. التهاب آفرینی آن هم تنها چند روز پس از توصیه های اکید ولی فقیه ، تنها می تواند ناشی از حماقت یا لجاجت برخی از خواص نماهای اطراف احمدی نژاد باشد. والله اگر روز کفن پوشی ما همین امروز باشد بهتر است از فردا ، نهاد ریاست جمهوری زباله دان نیست که این افکار التقاطی را از آن نشر می دهید. ویژه نامه خاتون روزنامه ایران نماد تفکر ننگین برخی اطرافیان منحرف رئیس دولت است.

چرا هر کسی که با اینان سر سازش ندارد در جبهه این و آن یا به طور خاص آقای هاشمی است؟!!! این منطق جرج بوش بود نه منطق اسلامی که دولت ما باید داشته باشد… ما با هیچ کس نیستیم و فقط حرف مردم را می زنیم … خجالت بکشنند کسانی که آرمانهای انقلاب را تا نوک بینی خود می بینند و به احمدی نژاد حداقلی راضی اند… آری … خداوند از من و شما خواهد پرسید … دیدید و چیزی نگفتید؟!… ما داریم می بینیم… و می گوییم… برچسب اصلاح طلب، فتنه گر، منافق، آشوبگر و خودسر و … هم به ما نمی چسبد… تا وقتی روی پیشانی خود نوشته ای داریم که: “لبیک یا خامنه ای”… و به این امر مقدس معتقدیم…

خدایا چنان کن سرانجام کار            تو خشنود باشی و ما رستگار

به همه عزیزان توصیه می کنم که ویژه نامه خاتون روز شنبه ۲۲ مرداد ۹۰ روزنامه ایران را بخوانند و هر آنچه تکلیف احساس کردند عمل کنند… فقط قضیه چادر نیست… کل مجله را بخوانید… و ببینید چگونه در بین کلامهایی از رحیم پور ازغدی و سید احمد خاتمی … نیرنگهای خود را مخلوط کرده اند… 

اگر کارگردان بودم فیلمی می ساختم با عنوان “بچه های شعار”…. بی شک با حضور برخی از خود بصیر پنداران این حوالی نیازی به تهیه کننده و بازیگر و صحنه و … نبود.

اشکال ما اینجاست که هیچ وقت حد و اندازه خود را نمی دانیم. مویز شدن می طلبیم قبل از شکوفه تاک. خلاصه اوضاع فکر مثبت نماهای ما که این باشد، توقعی از محرومین و مستضعفین فرهنگی نیست. ما را همین آب بازی ها لیاقت است و شرکت در جشنواره هایی که آدم را یاد تبلیغات استالین در شوروی می اندازد. در این متن چند میخ را به چند نعل زدم نمی دانم ولی بی نصیب نمانند آنانکه پناهگاه جریان منافقانه انحرافی اند، از نظر شخصی حقیر چنین کسی برای اجرای امور کشور قابل اعتماد نیست.